अन्तिम पत्रको पाचौं अध्याय !!!

चन्द्र तामाङ्ग, कुवेत

उपहार भन्ने लिने र दिने दुवै धेरै महत्वपूर्ण हुन्छन । जसले दिन्छ महान हुन्छ, जसले लिन्छ उ पनि महान नै रहन्छ । यो लिने भन्दा पनि दिने चाँही को हो ? भन्ने हामीले प्रथम प्राथमिकतामा राखेर अघी जानु छ । भावना मलाई अनुभव छ, तिम्रा दिनहरु एकदम व्यस्ततामा गुज्रिरहेका छन तर झनै मैले तिमीलाई धेरै कर्तब्यबोधका पाटाहरु उजगार गरी रहेको छु । मलाई अवगत छ, तिमीले एम.एड. पनि यो बर्ष भित्र नै सक्नु छ, तिमीले गहन Study गर्नु छ । अनी तिमीले अवोध बालकहरुको माता बन्नु छ जो प्रेम र शिक्षाको तृष्णामा छट्पट्याई रहेका छन । हो धुर्व सत्यको पक्षमा दौडदा सबै काम कार्ययोजना सफल-असफल हुन्छन, त्यस्तो बखत तिमी अलिकती पनि बिचलित नहुनु ‘भावना’ म जहिले पनि तिम्रो साथमा छु । म धेरै असफलताहरु सँग मिलन र बिछोड भएको छु, जसले मलाई ज्ञान छाडेर गएको छ । तर त्यस्को यथार्थ पहिचान गर्न सक्नु पर्छ, हो हेरक अवगुणमा केही न केही गुण लुकेका हुन्छन त्यस ज्ञानको सदुपयोग गर्न सके अवस्य मनिस सफल बन्न सक्छ । तिम्रो एम.एड. पछीका दिनहरु…….

फिलोसोफी सहित सोध र अनुसन्धान पनि थाल्नु छ । जसबाट समाज परिवर्तन र नयाँ Modality लिन सकोस तिमीले दिएको शब्द यो समाजको उर्जा बन्नु छ । मौसम बदलिन ॠतुको प्रतिक्षा गर्नु पर्छ ॠतुहरु सदाबहार हुन्नन्, प्रकृती अनुकुलताको प्रत्याभूतीलाई स्वीकार्नु पर्छ । यसलाई कुनै परिवन्द हैन प्रतिकुल मान्नु पर्छ, किनभनें समयलाई प्रतिकुल बनाउने पहिलो कदम भनेको लगनशिलता र आत्मविश्वाश हो । भावना आउने हरेक कार्ययोजना जटिल र चुनौतीपूर्ण छन, जती जीवनले चुनौतिका खुड्किला फत्ते गर्छ त्यती नै सफलताको प्रतिफल प्राप्ति पनी हुन्छ । यो उपहार समाज, लिङ्ग, बर्ग, जात, धर्म र रङ्गको आधारमा नभई समग्र मानब इतिहाँसबाट नै चल्दै आएको पुरानो आडम्बरी निती र खोक्रोपनलाई उपहास गरी नयाँ चक्रव्यूहको सुत्रपात गर्दै समाजको लगनशिलतालाई उर्जा बनाएर २१औं शताब्दिको दोस्रो दशकमा तिम्रा झिना औंलाहरुले लेखेका महान सिद्वान्त समाजको दोस्रो दशकको चूनौती बन्नु छ । शारीरिक  रुपमा यो अबधिसम्म तिमी धेरै कमजोर हुनेछौ, तिम्रा औंला र माँशपेशीहरु शिथिल  हुनेछन, शायद हामीले धेरै आर्थिक बिकराल पनि झेल्नु पर्नेछ । तर हामी २ को सामिप्यको यात्रा कहिल्यै पनि यसखाले समस्याले बिचलन आउन दिने छैन मैले धेरै धैर्यताको पाठ सिकेको छु जुन हाम्रो लागि बिचलनको प्रतिरोधक हुनेछ ।

जीवनको मन्जिल र सन्तानको मामताले हामीले पनि समयानुकुल समर्पण गर्नु पर्ने हुन्छ । प्राकृतिक संरचना र समाजको नियमलाई आत्मसात गर्नु पर्ने हुन्छ । रगतको पिण्डपिण्ड कोसेली हामीले पनि धर्तिलाई दिनु छ । यो जन्म, धर्म र प्राकृतिक पदत्ती पनी हो । हाम्रो मन्जिल हाम्रो मात्र हैन, दुनियाँको मन्जिल बन्नु पर्नेछ । जसलाई नियम, परिवन्द, दायरा, कर्तव्य बोधप्रति अनुबन्धित गराएर नयाँ उर्जाको अनुपम उदयको आभाष दिन सकोस । भावना म अपेक्षा गर्छु तिमीले जहिले पनि कदम-कदम हाम्रो मन्जिललाई नयाँ उत्सर्गमा आगमन गराउने छौ । अनी यो परिवेशलाई नै नयाँ  प्रतिमुर्तीमा ढाल्न सक्नेछौ । हो विवस्ता धेरै हुन सक्छन, अंकमाल गर्ने नसाहरुमा रगत पातलिन सक्लान तर बिचारमा बिकराल कहिल्यै आउन सक्ने छैन । हाम्रो यो जीवनको प्रतिवद्वता सम्झौं र कसम पनि……

अन्तिम पत्रको छैटौं अध्याय पून: अर्को बिहीवार….