जाबो भोक

बालकृष्ण, कुवेत
ईमेल : kbb_99@yahoo.com 
 
आज अर्कै कुरा लेख्ने जमर्को गरेको छु; हावादारी ।
 
भन्न त भन्थे कसै कसैले- “हामी नेपालीलाई दुई छाक नखाइ हुँदैन हए जहाँ गए पनि” यो त भयो सुनेको कुरा । तर आज त भयो साँच्चिकै । यो जन्मेदेखि लागेको बानी कसरी छोड्न सकिन्छ वा बदल्न सकिन्छ र ! बिहान ८ देखि १० बजेको बीचमा र बेलुका ७ देखि ९ बजे प्रायः जसो आमनेपालीले खाना खाने समय हो जस्तो लाग्छ मलाई र मेरो पनि । आज मलाई यस्तो लाग्न थालेको छ; यो खाना खाने जुन समय छ त्यो पनि एउटा नशा रहेछ । त्यो समयमा भएन भने छट्पटी हुन्छ । ढीलो भयो भनें भोक नै मरेर जान्छ । जसरी एउटा गाँजा, भाङ्, चरेस खाने मान्छेलाई निश्चित समयमा आवश्यक डोजको आवश्यकता हुन्छ । त्यो भएन भने ऊ बहुलाउन थाल्छ । त्यो पाउनको लागि जे पनि गर्न तयार हुन्छ । तर त्यस्तो साह्रो त होइन होला जस्तो लागेको थियो एकछिन खप्न सक्यो भनें त त्यो भागी हाल्छ नि भन्ने सम्झेको थिएँ । होइन रहेछ । साँच्चकीकै दुःख दियो यो भोकले त !
 
सारा संसारमा यो भोकभन्दा शक्तिशाली कुनै चीज छैनरहेछ । यसको शक्ति विश्वमा एकछत्र रहेछ । दुनियाँमा यही भोकले मरणासन्न हुने गरी डस्यो । यसैलाई मेट्नको लागि एकले अर्को लाई समाप्त गर्‍ यो । आफ्नो मान्छे पनि भन्दैन भोकले । पराया पनि भन्दैन रहेछ । कुट्न, लुट्न, मार्न सबै थोक गर् यो । आखिरमा यही भोकलाई पूर्ति गर्नको लागि ।
 
ए ! भोक तँलाई धिक्कार छ । म जस्तो सानोतिनो रोगव्याथा र हावापानीले नछुने मान्छेलाई पनि आज आफ्नो बसमा ल्याइस । म तेरो पछि छु जस्तो लागेको थियो तर होइन रहेछ तँ पो मेरो पछि रहेछस् ! मलाई आज उठ्न नसक्ने बनाइस् हिँड्न नसक्ने बनाइस् । म कमजोर भएको मौका छोपी मलाई छिर्के हानिस् ! तेरो निशाना ठाउँमा नै पर्‍ यो । मौका छोपी तैँले मलाई पछारिस् ! तँ यतिधेरै निष्ठुरी होलास् भन्ने मैले सपनामा पनि चिताएको थिइनँ तर तँ त कायर रहेछस् जावो मेरो भोकको पछि लाग्ने । संसारमा यतिधेरै मानिस छन् तैपनि तँ किन मेरै पछि लागिस् अरु कसैलाई भेट्न सकिनस् । के सबै अघाएर उघ्राएका मात्र रहेछन् कि के हो ?

पखलास ! जब म (तँलाई) भोकलाई पछार्छु नि त्यस समयमा म खुशियालीको गीत गाउने छु, नाच्ने छु, म मद्दहोस हुने गरी सुरापान, मद्यपान गर्नेछु । सारा संसारलाई मेरो खुशीको खबर बाँड्नेछु । त्यस समयमा तँ रीसले आगो हुनेछस् । तेरो मन भित्रभित्रै जल्ने छ । मलाई बदला लिन तँ कम्मर कसेर मेरो पछि लाग्लास् तर सक्नेछैनस् । तँ अवश्य मेरो शरणमा आउनेछस् । मसँग हात जोडेर माफ माग्नेछस् तर म कदापी तँलाई माफ दिनेछैन् कदापि बुझिस ! तैँले मेरो भूँडीमा कुदाएका मुसाको म एक-एक गरेर हिसाब लिनेछु । एक पैसा बाँकी राख्ने छैन । त्यसको लागि यो मेरो प्राण बरु जोखिममा परोस मलाई पर्वाह छैन । जस्तो सुकै जोखिम उठाउन पनि म पछि पर्ने छैन ।
 
जाबो यो ‘भोक’ यतिधेरै जब्बर होला भन्ने कुरा मैले सोंचेको नै थिइन । यसले मलाई काम गर्नै नसक्ने बनाउला भनेर त झन कसरी चिताउनु र । भोक शक्तिशाली भएपछि त खुट्टा पनि थरथर काम्दा रहेछन् । बसेको ठाउँबाट उठ्न पनि लौराको सहारा चाहिने रहेछ । हुँदाहुँदा आज त बोल्न पनि विस्तारै बोल्नु पर्ने भयो । साह्रो बोल्दा पनि भित्र भूँडीमा मुसा कुदेको आवाज सुन्छन् कि भन्ने डर हुँदो रहेछ । यो कस्तो नौलो चीजले दुःख दियो मलाई । संसारमा कसैले यसका विरुद्धमा किन आवाज उठाउन सकेनन् किन मूकदर्शक भएर बसे । किन खपि मात्रै रहे यस बज्या भोकलाई । अब म यो भोकलाई खप्ने पक्षमा छैन । यससँग म अब लडाइँ गर्नेछु । यसलाई म सधैँका लागि कैद गर्नेछु । संसारका सबै मानिसलाई ‘भोक’ बाट सदाका लागि मुक्ति दिनेछु । यो नै मेरो एक मात्र उद्देश्य हुनेछ ।
 
मलाई भोकदेखि रिस उठ्दा उठ्दा अब त यही भोक पनि प्रिय लाग्न थालेको छ । यही भोकलाई नै म खाएर अघाउन थालेको छु ।
जय भोक !
जय भूँडी !
जय खवुज !